Eindelijk bouwvak vakantie

Eindelijk bouwvak vakantie

Eindelijk bouwvak vakantie

Bouwvakker Rogier gaat op zomervakantie met zijn gezin naar Frankrijk

Bouwvak vakantie

Het is 5.00 uur. Ik check voor de laatste keer de remlichten van mijn aanhanger waarin een 4-persoons bungalowtent opgeslagen ligt, zwaai nog even naar mijn in het donker gehulde woning en trap het gaspedaal ver in terwijl ik een zucht slaak van opluchting. Zo, de bouwvak vakantie is dan nu écht begonnen. Na een jaar van hard werken in weer en wind ben ook ík op weg naar de camping in Frankrijk. Op zoek naar zon, zee en rust. Mijn hoofd bonst enigszins. Op de achterbank zit mijn tweeling van acht jaar met tussen hen in onze Jack Russel Mini. Ze kibbelen wat over allerlei kinderzaken: 'Wie heeft de grootste snoepzak van oma gekregen voor onderweg?' 'Wie moet de hond uitlaten bij de 1ste stop?' Dat kan ik er nu niet bij hebben. Gistermiddag heb ik op het werk een bedrijfsbarbecue gehad, om de bouwvakvakantie op een leuke manier in te luiden. Gezellig, zoals altijd. Iets te diep in het glaasje gekeken, zoals altijd. Een kater, zoals altijd!

Frankrijk

Mijn vrouw maant de kinderen tot stilte en probeert met het spelletje ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet' de sfeer in de auto te verbeteren. Wonderbaarlijk lukt dat meteen. Eenmaal op de Route du Soleil sjees ik plankgas over het Franse asfalt en ‘de kilometers te gaan’ slinken in een rap tempo. “Zal ik rijden lieverd?”, vraagt mijn vrouw aan mij na een aantal uren van chauffeuren. Mijn vrouw, gehuld in een  vrolijk gebloemde zomerjurk, kijkt me enigzins bezorgd aan. "Kun jij lekker een tukkie doen," vervolgt ze haar verhaal. "Nee hoor, ik blijf wel rijden, antwoord ik meteen." Mijn vrouw rijdt (te) langzaam én (te)onzeker Vandaar mijn snelle reactie.

Op de camping

Tegen 17.00 uur bereiken we geheel volgens plan onze bestemming. Nadat we online hebben ingecheckt rijden we de camping Narbonne-plage op. “Pap stópppp… hier is onze plek, roept mijn jongste kind luidkeels terwijl hij met zijn vingertje naar het oranje gekleurde houten nummerbordje in het gras wijst. ”Nummer 50?", vraag ik. Mijn vrouw en kind knikken instemmend van 'ja'. Ik zet mijn aanhanger op de door ons gereserveerde plek en iedereen vliegt daarna blij de auto uit. We zijn er! De kinderen vertrekken meteen naar het zwembad, mijn vrouw naar de supermarkt en ik...? Ík bouw een huis. Net als op alle andere dagen van het jaar. Binnen een klein uurtje staat onze riante vakantiebungalow te stralen in de zon. Klaar voor gebruik. Als mijn vrouw en kinderen terugkeren, word ik volop geprezen. "Snel gedaan Pap." "Hij staat er weer mooi bij." Mijn kinderen glunderen. Ik ben trots. Op mezelf en op mijn gezin. En op Mini, die tijdens de reis, waar geen eind aan leek te komen,  gediend heeft als levende troostknuffel voor het gezin. Ook haar taak zit erop voor vandaag, net als mijn taak. Het is de komende 3 weken gedaan met bouwen en sjouwen, ik ga nu vakantie houwen en een feestje bouwen. Proost!

 

 

Heerlijk gourmetten doe je samen

Naar gourmetten.nl